BİR İDAM MAHKUMUN SON GÜNÜ

YAZAR: VİCTOR MARİE HUGO

YAYINEVİ: TÜRKİYE İŞ BANKASI KÜLTÜR YAYINLARI

SAYFA SAYISI: 136

KİTABIN ORİJİNAL ADI: LE DERNİER JOUR DU’N CONDAMME

Yazar Hakkında

26 şubat 1802’de Fransa’da doğmuş 22 Mayıs 1885 de Fransa’ da ölmüştür. Babası Napolyon’ un ordusunda general olan yazar annesine çok düşkündür. Latin Edebiyatına yönelen yazar hukuk eğitimi almıştır. Romantik akıma bağlı Fransız şair, romancı ve oyun yazarıdır. Dünya klasiklerinde bir çok eseri yerini almıştır.

Kitap İncelemesi

İdamların halk tarafından eğlenceye dönüştürüldüğü dönemde bir idam mahkumunun son günlerini kendi kaleminden okuyoruz.Victor Hugo mahkumun ölümünü kabullenme çabalarını okuyucuya öğle hissettirmiş ki, kendinizi mahkumun yerine koyup o anksiyeteyi hissetmemek elde değil.

mahkumla birlikte ölüm korkusunun getirdiği beş haftalık psikolojik değişime ortak okmak, beş haftanın her bir sürecini yaşamak zorunda kalıp ölümü kurgulayacağınızı göz önünde bulundurarak kitabı sağlıklı bir psikoloji ile okumanızı öneriyorum. Çünkü kitaba bağlandığınız anda sizde mahkumla birlikte affedilmeyi bekleyeceğinizi hissedeceksiniz.

benim kitapta en çok etkilendiğim bölüm mahkumun kızıyla son görüşmesi oldu. İlahi adelete olan inancım gereği hiç bir canlının bir insan tarafından öldürülmeyi haketmediği, yada sadece idam edilerek bu dünyada yaptıklarının vicdan azabından kurtarılıp, öldürülerek mükafatlandırılmaması gerektiğini düşünüyorum.

Kitaptan Alıntılar

Zihnimde çatışan binlerce duygunun arasından kendini belli ettiğine göre öfkem çok yoğun olmalıydı.

Sayfa 6

Hiç bir şey bana önceki gibi görünmüyordu. Bu ışıklı geniş pencereler, bu güzel güneş, bu mavi gökyüzü, bu güzel çiçek artık bir kefenin rengi gibi beyaz ve solgundu.

Sayfa 7

Manevi acının yanında fiziki acının ne önemi var?

Sayfa 11

Öfke ve şaşkınlıkla kendimi kımıldayacak ya da bağıracak gücü bulamayan, gömülmeyi bekleyen bir uyurgezer gibi hissediyordum.

Sayfa 37

O zaman tepeden tırnağa titrerken beni götürüp kollarının arasına dizlerinin dibine atsınlar, o ağlasın, birlikte ağlayalım, sözleri beni teselli etsin, yüreğim onun göğsünde sakinleşsin ve o benim ruhumu kavrarken ben onun Tanrı’sına kavuşayım.

Sayfa 52

İnsan içinde bulunduğu umutsuz koşullarda bazen bir zinciri bir saç teliyle koparabilceğini sanır.

Sayfa 55

Oysa yüreğimde cenneti taşıyordum.

Sayfa 58

Ne yazık! Dünyada sadece tek bir varlığı sevmek, onu bütün kalbiyle sevmek ve karşınızda durup size bakar , cevap verir, konuşurken, sizi tanımadığını fark etmek! Sadece onun tesellisine ihtiyaç duymak ve bunu yapması gerektiğinden habersiz olan tek kişi olduğunu anlamak!

Sayfa 67

O hem yerin altında, hemde gökte.

Sayfa 67

Artık gelip beni götürebilirler, hiçbir şey umrumda değil; yüreğimdeki son tel de koptu. Bana yapacaklarına hazırım.

Sayfa 69

Author: zencefillikedi

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir