ALBAYA MEKTUP YOK

YAZAR:GABRIEL GARCIA MARQUEZ

YAYINEVİ: CAN

KİTABIN ORİJİNAL ADI: EL CORONEL NO TİENE QUİEN LE ESCRİBA

SAYFA SAYISI: 74

Yazar Hakkında

Kolombiya’ nın kuzeyinde Aracataca kentinde doğan yazar büyükanne ve büyükbabasının yanında büyüdü. 16 kardeşin en büyüğü olan yazar Liberal İnsan Hakları eylemcisi büyükbabasının siyasi görüşleri ve büyükannesinin geleneksel hurafeleri eserlerinin en büyük ilham kaynağı oldu.  

Kolombiya Ulusal Üniversitesi’ nde hukuk eğitimi alan yazar eğitimini yarıda bırakıp gazateciliğe başladı.

Her zaman aktif olarak siyasetin içinde olan yazar Fidel Castro’ ya olan sempatisini hiç bir zaman saklmadı ve Küba devriminin en büyük destekçilerindendi. Kolombiya hükümetiyle Gerilla Örgütü’ nün arasında arabuluculuk yapan yazar uzun yıllar sürgün hayatı yaşadı. 

Yirmiden fazla eserin sahibi olan yazar 2014’ te 87 yaşında hayata veda etti.

Kitap İncelemesi

Bin günlük savaş sırasında Kolombiya’da on beş yıldır emekli maaşının gelmesini bekleyen Albay her postacı geldiğinde heyecanla hazırlanıp maaşını almaya gitsede beklediği mektup bir türlü gelmiyor.

Hayatta kalabilmek adına sattıkları değerli eşyalarının sonu gelen Albay ve karısı oğullarından kendilerine kalan tek şey olan horozu satmaya karar verdikleri sırada horozu dövüştürme karar veriyorlar.

Yıllarca ülkesi için çalışmış, devletinden tek beklentisi geçimini sağlayabilmek adına emekli maaşı olan Albayın “umut karın doyurmaz ama insanı ayakta tutar” sözü hepimize bu koşturmaca dünyasında ayakta kalabilmek adına örnek olsun.

Kitaptan Alıntılar


İnsanın nankörlüğü sınır tanımaz.

Sayfa 22


Herkes ölümün bir kadın olduğunu söyler.

Sayfa 42

Doğru,” diye içini çekti albay. “Hayat şimdiye dek icat edilen en güzel şey.

Sayfa 45

Umut karın doyurmaz,” dedi kadın.
“Karın doyurmaz ama insanı ayakta tutar,” diye yanıtladı albay.

Sayfa 49

Gururun karın doyurmayacağını biliyorsun herhalde.

Sayfa 53

Aldırma albay. Sevgiye güven.

Sayfa 63

Bendeki bu şey bir hastalık değil yavaş bir ölüm.

Sayfa 66

Gücünün tükenmeye başladığını hissediyordu. Herşeyi unutabilmek, aralıksız kırk dört gün uyuyabilmek… istiyordu.

Sayfa 74

Author: zencefillikedi

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir